Jest taki utwór, który w szkole ponadgimnazjalnej trzeba przeczytać, lecz nawet romantyków zmuszaÅ‚ do samobójstwa - to „Cierpienia mÅ‚odego Wertera". MÅ‚odzieÅ„cza powieść epistolarna Goethego to studium samotnoÅ›ci, braku pewnoÅ›ci siebie, nieszczęśliwej miÅ‚oÅ›ci. Zatem dla wspóÅ‚czesnego mÅ‚odego czÅ‚owieka kompletnie... swojska. Lecz - jak siÄ™ do tego przyznać, jeÅ›li wÅ›ród dziewczÄ…t szpanujÄ…cych na twardzielki, bluzgajÄ…ce niewybrednymi sÅ‚owami, trzeba być twardzielem? Jak siÄ™ zwierzyć z marzeÅ„ o sielance, jeÅ›li przyszÅ‚ość jawi siÄ™ w jednoznacznie agresywnych barwach? WygrywajÄ… mocni, zdecydowani, bezwzglÄ™dni - wrażliwcy skazani sÄ… na klÄ™skÄ™.

Werter kocha LottÄ™ ponad wszystko. Przebywa w sielankowej okolicy Wahlheim, która dla niego jest „rajem prawdziwym". Pisze listy do przyjaciela. Kompletny anachronizm. Kto dziÅ› jeszcze pisze listy? Kto przyznaje siÄ™ do uczuć? Kto zwraca uwagÄ™ na dewastacjÄ™ przyrody, poza szalonymi ekologami? Kto czyta lektury? Nic dziwnego, że zadanie, jakie postawiÅ‚ sobie reżyser i autor adaptacji MichaÅ‚ Borczuch, trudno byÅ‚o wykonać tak, by zadowolić i ucznia i nauczyciela siedzÄ…cych na widowni Sceny Kameralnej Teatru Starego.

Borczuch postawiÅ‚ na ucznia - stworzyÅ‚ adaptacjÄ™ daleko odbiegajÄ…cÄ… od treÅ›ci powieÅ›ci Goethego. Werter w liÅ›cie do przyjaciela pisaÅ‚:  Kiedy z uroczej doliny podnoszÄ… siÄ™ opary, a sÅ‚oÅ„ce patrzy z wysoka na nieprzeniknionÄ… ciemność lasu, wysyÅ‚ajÄ…c jeno maÅ‚e wiÄ…zki promieni w gÅ‚Ä…b tego Å›wiÄ™tego przybytku, leżę sobie w wysokiej trawie nad brzegiem szemrzÄ…cego potoku. Borczuch uznaÅ‚ wiÄ™c, że „opary" sÄ… ewidentnie zagrożeniem dla rajskiej okolicy - i kazaÅ‚ Albrechtowi być sprawcÄ… katastrofy ekologicznej. Werter miota siÄ™ po scenie w peÅ‚nej ekspresji szamotaninie miÄ™dzy miÅ‚oÅ›ciÄ… do Lotty a przyjaźniÄ… z Albrechtem. Przyjacielu, wówczas ćmi mi siÄ™ w oczach, a caÅ‚a ziemia wokóÅ‚ i niebo spoczywa w mej duszy, jak zjawa ukochanej. PijÄ…, caÅ‚ujÄ… siÄ™, przytulajÄ… - wszyscy ze wszystkimi - dobierajÄ… pistolety z pokaźniej kolekcji broni. W tle, które jest równie ważne jak pierwszy plan, gra na żywo znakomity Roman Gancarczyk - Wilhelm, przyjaciel i cicerone Wertera.

PowstaÅ‚o widowisko dynamiczne, peÅ‚ne ekspresji, które mÅ‚odzież podziwia i przeżywa, dajÄ…c czasem upust emocjom Å›miechem, brawami, nawet komentujÄ…c na gorÄ…co - co w przybytku Melpomene, muzy tragedii i Å›piewu, jakÄ… jest bez wÄ…tpienia Teatr Stary, przynajmniej zdaniem paÅ„ sÅ‚użących Narodowej scenie, nie uchodzi. A nauczyciel? Nauczyciel przeżywa uczucia ambiwalentne:  czyli sam nie wie, co powiedzieć. Dobrze, iż mÅ‚odzież ZespoÅ‚u SzkóÅ‚ Ponadgimnazjalnych Nr 1 im. Kazimierza Wielkiego, która baÅ‚a siÄ™ nudnej sztuki, odbiera żywo teatralnÄ… rzeczywistość, źle, iż z caÅ‚Ä… pewnoÅ›ciÄ… dalej nie wie, na czym polega werteryzm. Dobrze, iż z romantycznej ramoty, reżyser stworzyÅ‚ iskrzÄ…cy siÄ™ emocjami spektakl. Źle, że trzy Lotty biegajÄ…ce w bieliźnie, różniÄ…ce siÄ™ gÅ‚ównie rozmiarem stanika, raczej nie uzasadniajÄ… romantycznych porywów bohatera. I pozostaje z nadziejÄ… w sercu: może przeczytajÄ…, może siÄ™gnÄ… do źródÅ‚a, może siÄ™ przejmÄ…? A wówczas: chwaÅ‚a Reżyserowi, Adaptatorowi i Aktorom.

„Werter", Teatr Stary, Scena Kameralna. Obsada:  Werter: Krzysztof Zarzecki, Wilhelm: Roman Gancarczyk, Lota I: Marta OjrzyÅ„ska, Lota Ii: Iwona Budner, Lota Iii: MaÅ‚gorzata Zawadzka, Albert: Krzysztof Zawadzki, Pani M.: Ewa KolasiÅ„ska, Pan M.: Zygmunt Józefczak, Henryk: Bogdan Brzyski.

Napisz komentarz

Nick: E-mail:  nie powiadamiajpowiadom Strona www: TytuÅ‚: UBBCode:         -kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybiaÅ‚yżółty -rozmiar-malutkimaÅ‚yÅ›rednidużyogromny   ProszÄ™ wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj

Powered by !JoomlaComment 3.22

3.22 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."