Ogród Wolności - wolność, liberalizm, libertarianizm

Start

Artykuły

Pan i pani i kolej

Kultura - Odbicia

Redaktor: Zbigniew Adamczyk

18.07.2010.

Pan siedział ponury jak gradowa chmura w ulubionym fotelu, bo pani jakieś trzy tygodnie temu oznajmiła:

- Kochanie, jedziemy na wczasy. Dobry pomysł? Prawda?

- Ummchuu – potwierdził z entuzjazmem pan. Już wiedział, że przez następne kilka dni będzie wysłuchiwał coraz atrakcyjniejszych pomysłów wyjazdowych, podziwiał kolejne kreacje, jakie pani będzie musiała sobie kupić, żeby nie wyglądać jak ostatnia łachudra. Co gorsza, i on będzie musiał z zachwytem szczerym i entuzjastycznie objawianym przymierzać nikomu, a szczególnie jemu niepotrzebne gadżety wczasowe – jakieś kąpielówki, tiszerty, podkoszulki, koszulki. Jednym słowem męka.

Ten etap był już za nim, teraz kolejny uroczy szczebel drabiny prowadzącej do szczęścia wakacyjnego wyjazdu – pakowanie. Pan siedział w fotelu, spoglądając na miotającą się po całym domu panią, która doskonale wiedziała, co chce zabrać, lecz po prostu raz za razem zmieniała zdanie. Ostatecznie tylko krowa zdania nie zmienia! Jego zadaniem będzie pozamykanie wszystkich waliz, neseserów i kuferków przy akompaniamencie pani, zadziwionej jego krańcową nieudolnością i nieprzydatnością. Kiedyś próbował segregować rzeczy, które ewidentnie do niczego się przydać na wczasach nie mogły, ale to były odległe czasy. Teraz posłusznie upychał, bo sens dyskutowania dawno już zniknął w małżeńskiej mgle dnia codziennego.

Wreszcie wsiedli do taksówki, bo pani postanowiła tym razem skorzystać z komunikacji kolejowej. Na próżno przekonywał, że szybciej i bezpieczniej będzie jechać własnym samochodem, samolotem, choćby dorożką. Nie i nie! Pani stwierdziła, że takimi banalnymi pojazdami jeździ byle kto, a ona nie jest byle kim, więc chce pierwszą klasą, ekspresem, z wygodami.

Wywlókł więc walizy, nesesery i kuferki z taksówki pod współczującym okiem taksówkarza, któremu za współczucie ofiarował spory napiwek. Taksiarz spojrzał jeszcze raz, podzielił się z nim napiwkiem, poklepał go miłosiernie po ramieniu i odwrócił się na pięcie, a pan zauważył, że łza zabłysła w jego oku.

Taszcząc walizy, nesesery i kuferki dostrzegł z satysfakcją, że pani zadygotała ze strachu i obrzydzenia na widok dworca kolejowego, także delikatny nosek pani zaczął się nerwowo wykrzywiać, bowiem zapachy czegoś nieokreślenie niesympatycznego, nieświeżego, zjełczałego, nieopisanie podrzędnego, atakowały wściekle jej wykwintny narząd powonienia. Jednak starała się nie pokazywać po sobie obrzydzenia, aby nie dać panu powodu do satysfakcji.

- O której odjazd? – spytała, jakby nie powtarzał dwadzieścia co najmniej razy dziennie, że o 9. 25. Jednak na wyświetlonym przy wejściu na peron rozkładzie jazdy migały inne cyferki: 9. 15 przy stacji docelowej.

- Znów coś pomyliłeś – syknęła pani z mściwą satysfakcją.

- Ależ, kochanie, sprawdzałem kilka razy, w internecie, a nawet dzwoniłem do informacji kolejowej.

- A która godzina? – pani nie raczyła spojrzeć na swój drogi zegarek, który dostała na niedawne urodziny.

- 9. 20– pan pospieszył z odpowiedzią.

- No widzisz, spóźniliśmy się. Mówiłam, żeby wyjść wcześniej – jakby to nie ona zwlekała do ostatniej minuty i wciąż jeszcze poprawiała makijaż, gdy już od kilku minut taksówka czekała na podjeździe.

- Ależ, kochanie – uspokajał pan – jeśli wciąż jeszcze informacja umieszczona jest na tablicy, to znaczy, że pociąg nie odjechał.

- Jak to nie odjechał, jeśli jest pięć minut po odjeździe? – nie rozumiała pani, przyzwyczajona, że spóźniać może się tylko ona.

Z głośników rozległ się niewyraźny, lekko nosowy głos, informujący, że nastąpiła pomyłka i pociąg relacji stąd do tamtąd zgodnie z rozkładem jazdy wyruszy o 9. 25. Głos winę zrzucił na komputer, który sam nie poprawił zmiany w letnim rozkładzie jazdy.

- Hmmm – pani uznała, że pan jednak nie popełnił błędu, obrzucając go przy tym nieufnym spojrzeniem.

Pozwoliła, żeby pan wrócił po resztę bagaży, podczas gdy sama z westchnieniem zmęczenia usiadła na ławeczce, którą wcześniej pan starannie wytarł, bo zdecydowanie nie lśniła czystością.

Z głośnika popłynęła potoczyście kolejna informacja – pociąg relacji stąd do tamtąd, który miał wyruszyć o 9. 25 ma opóźnienie dziesięciominutowe, które może się zmniejszyć lub zwiększyć. Pan przytachał wszystkie walizy, nesesery i kuferki, ale nawet nie próbował usiąść, bo pani spojrzała surowym wzrokiem i zapytała – słyszałeś?

- Zalewie dziesięć minut, drobiazg – bagatelizował pan.

W tym samum momencie głośnik sprostował – opóźnienie pociągu relacji stąd do tamtąd zwiększyło się do pięćdziesięciu minut. I standardowa formułka: opóźnienie może się zmniejszyć lub zwiększyć.

Wzrok pani zamglił się emocjonalnie, lecz nie były to emocje, które lubiła – jak to? – zdziwiła się. Przecież minutę temu zapowiedziała dziesięciominutowe opóźnienie.

- Upał, kochanie – wyjaśnił uprzejmie pan. Tory są metalowe, więc zgodnie z prawami fizyki, rozszerzają się.

- Ty mnie nie ucz fizyki – pani nie kryła oburzenia. W ciągu kilku minut się chyba nie rozszerzyły o sto kilometrów!

- Kochanie, najwyżej o trzydzieści, przecież średnia prędkość naszej kolei nie przekracza 30 km na godzinę.

- Nawet jeśli masz rację - i tak niemożliwe – upierała się pani. I zamilkła, bo z głośnika popłynęła kolejna informacja.

Opóźniony pociąg relacji stąd do tamtąd został wycofany z ruchu, ponieważ spółka (tu padła skomplikowana nazwa) nie dokonała wpłaty za korzystanie z torów.

Tym razem pani nic nie powiedziała, bo straciła oddech. Pan szybko zaczął ją wachlować gazetą, ale łzy płynęły ze ślicznych oczek obfitą strugą.

- Ja, ja, ja – spazmatycznie chwytała powietrze – ja już nie chcę koleją.

- Słusznie, idę oddać bilety – pan z wyraźną ulgą przyjął decyzję pani.

- Wiesz, kochanie – zwrócił się do pani po powrocie – że kasjerka odjęła mi dziesięć procent od ceny biletu?

- To chyba jasne – pani wrócił dobry humor – przecież musiała wcześniej wypisać bilet, wydrukować, podać. Za pracę należy się zapłata.

- Masz rację, kochanie. Poszedłbym jeszcze dalej – pan wpadł w ten sam ton – jeśli pociąg ma opóźnienie, pasażerowie, powinni dopłacić do biletu, bo obsługa pracuje dłużej, więc należy się jej dodatek za nadgodziny.

- Aby się pasażerowie zbytnio nie niecierpliwili oczekując na pociąg – pani przyszedł do głowy rewelacyjny pomysł – niech posprzątają dworzec. Nie będą złośliwie brudzić.

- I będzie pięknie – pan wynosił z entuzjazmem wszystkie walizy, nesesery i kuferki. A kolejarze zadowoleni.

- A zadowolony obywatel, to dobry obywatel – pani zakończyła podniosłym tonem.

- Nie pytaj, co może kolej zrobić dla ciebie, pytaj, co ty możesz zrobić dla kolei! – przebił amerykańskim frazesem pan i wezwał taksówkę. Pani zgodziła się bowiem pojechać na wczasy samochodem.

- Przecież mamy śliczne autko z klimatyzacją – westchnęła zrezygnowana.

Napisz komentarz

Nick:

E-mail:

Strona www:

Tytuł:

UBBCode:

Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj

następny artykuł »

Wstecz

Poezja Ogrodu

Z koszyka wyjęłam jabłko

czerwone jak gil, ciężkie od słońca,

wcale nie było widać, że jesienne.

W myślach przekroiłam je...

Czytaj całość

Hasło dnia

Gdyby Bóg nie istniał, koniecznością stałoby się wynalezienie go.
Voltaire

Czytaj całość

Malarstwo

Gustave Caillebotte

Był utalentowanym artystą oraz właścicielem ekskluzywnego jachtu. Wszyscy pamiętamy jego przepiękny Paryż w deszczu. Czy trafnie został okrzyknięty artystą jednego przeboju? Myślę, że nie. Jak słusznie zauważył kustosz Musee d'Orsay, Gustave Caillebotte był niedocenianym geniuszem francuskiego impresjonizmu. Jemu współcześni nie tylko nie rozumieli buntowniczego kierunku, który był przez niego z pasją rozwijany; nie mieli oni również okazji jego dzieł z bliska podziwiać. Rzecz w tym...

Czytaj całość

Z kraju

W Gdańsku powstanie najdokładniejszy zegar świata

Już wkrótce w Gdańsku powstanie najdoskonalszy czasomierz świata. Jego mechanizm będzie działał w oparciu o impulsy wysyłane z pulsarów - gwiazd neutronowych, które promieniują z niespotykaną regularnością. Eksperci nie mają wątpliwości, że zegar pulsarowy, który znajdzie się w kościele św. Katarzyny w Gdańsku, będzie dużo bardziej precyzyjny niż mechaniczne urządzenia do pomiaru czasu, z których ludzkość korzystała do tej pory. Nad budową pierwszego tego typu zegara na świecie będzie pracował zespół złożony ze specjalistów...

Czytaj całość

UWAGA!

Strona wyświetla się nieprawidłowo?

Uwaga! Strona może się wyświetlać nieprawidłowo w przeglądarkach Internet Explorer 6, 7, 8. Zalecane są przeglądarki: Mozilla Firefox i Opera (w każdej wersji). Pliki instalacyjne można pobrać tutaj: